a sunny moon today

Mijn opa, die vond het bijzonder grappig dat ik vegetariër ben. Tijdens het eten zei hij dan ‘stukje hesp, Lien?’ om daar een minuutje of twee helemaal strijk mee te liggen.

Daarnaast schepte hij er een boosaardig plezier in me te overtuigen dat ik meer vlees at dan ik besefte. Dan vertelde hij hoe zijn buurman de boer spinazie oogstte en dat in gros naar de fabriek bracht, waar het verwerkt werd tot diepvriesspinazie.
En dat ik niet moest denken dat spinazie handmatig geplukt werd, maar dat alles machinaal ging en er regelmatig een beestje tussenzat maar dat niemand in de fabriek daar zijn hand voor omdraaide, laat staan de machines stillegde.
Per slot van rekening, zo’n paar groene kikkertjes tussen die massa groene spinazie, dat valt toch niet op? En dat ik dus eigenlijk regelmatig op een kikkerbilletje zat te kauwen als ik dacht gezonde ijzerhoudende spinazie te eten. Maar geen erg, dat kikkerbilletjes ook heel ijzerhoudend waren.
En ondertussen zag ik zelf groen en moest hij heel erg lachen.

Telkens als ik spinazie uit de diepvries haal moet ik hieraan denken. Ik gruwel dan eens bij de kikkergedachte en inspecteer mijn portie spinazie aandachtig. Maar dat is niet erg, want het is een mooie herinnering aan mijn opa, en de good times we had. Good times.

‘Cool!’, zei m’n hyperintelligente vriendin A. zo’n 3 jaar geleden, toen ik haar had toevertrouwd dat onze tweede dochter Eleonore zou gaan heten, ‘dat is zoals de Middeleeuwse koningin, wat een prima rolmodel.’
‘Uhu’, knikte ik compleet clueless, maar goede rolmodellen, daar gaan we natuurlijk voor!

Zo kwam het dat ik de voorbije jaren van mevrouw mijn moeder (die ook helemaal voor girlpower is) al enkele interessante boeken kreeg over Eleonore van Aquitanië, een vrouw met lef, én hoofse manieren erbovenop! Ik zou u anders eens in de 12de eeuw willen zien trouwen met de koning van Frankrijk, op kruistocht gaan tot in Jeruzalem, scheiden van je koning en 2 maanden later trouwen met zijn aartsrivaal, de koning van Engeland, een tiental kinderen krijgen, 16 jaar opgesloten worden door je man, hem overleven en zelf regente van Engeland worden, en dan nog tot slot intreden in een klooster, bijna al je kinderen (waaronder Richard Leeuwenhart) overleven en 80 jaar oud worden.

Zo taai maken ze de koninginnen tegenwoordig niet meer.

Onze jongste, dat bleek eerder een Leo te zijn dan een Eleonore, maar we zijn toen ze drie maand oud was toch wel eens in de laatste rustplaats van haar naamgenoot gepasseerd.
De Abdij van Fontevraud, waar ze begraven ligt (klik voor groter)

Twee Eleonore’s (en een Koen)

Het was er héél warm

Zo warm dat Leo er scheel van ging kijken.

Al 8 jaar hangt deze prent in de verschillende huizen waar Koekie en ik gewoond hebben.

Een poes. Een snorrebaard. Een Dikkie Dik. Liefst een gezapige, die zich laat platknuffelen en mijn voetjes verwarmt op koude winteravonden. Of die ik stola-gewijs in mijn nek kan draperen. *droomt weg*
Toen we vorig jaar in ons pas aangekochte huis trokken besefte ik dat geen huisbaas of huurcontractclausule mij nog in de weg stond. Dit was ons huis, ik kon helemaal zelf beslissen om een poes te nemen!
De meisjes waren natuurlijk dolenthousiast, de man in huis zal nooit een superfan worden maar is keihard in de minderheid.
Maar straatstress en grijpgrage peuterhandjes zorgen ervoor dat wij ons alsnog tevreden stellen met Kobe de Gehavende BuurtPoes.

En dat we gisteren bijvoorbeeld onze kattenliefde laafden aan de twee poezen van de broer en het schoonzusje, die eigenlijk beter Peppi en Kokki hadden geheten (de poezen, niet de broer & het schoonzusje). Ze waren zelfs best content met de huisjes inclusief golfplaten dak die Anaïs voor hen bouwde.

Een prachtige herfstavond in november, en ik fiets met de meisjes door het bos naar huis.

Door het bos, want met een mountainbikende vader vinden de dochters een off-track ritje van school naar huis al lang niet vreemd meer. Ik anders wel! Maar als voormalig koerkind ben ik altijd in voor wat natuur, dus reden we door het bos bij valavond en om het spannend te maken zette ik m’n David Attenborough stem op en spoorde ik de kroost aan om toch maar goed in de bomen te kijken, je weet maar nooit dat je een eekhoorntje ziet omhoogklimmen, en hé zie ik daar nu geen uil vliegen?!
Veel collectief omhooggekijk was het, het is te zeggen, tot we plots VLAK VOOR ONS twee enorme herten uit het kreupelhout de weg over zien springen (om onmiddellijk terug in ander kreupelhout te zien verdwijnen. beetje anti-climax, dat).
Ik wil maar zeggen, wat een geluk dat ik aan zo’n slakkengang fiets, anders hadden we totally een antilopenscenario gehad.

*Dingen die ik vandaag voor het eerst deed

- een #Wunch. Voor de etymologie zie hier. In m’n hoofd verwarde ik het de hele tijd met Wench, maar gelukkig versprak ik me niet!
- Lien, i. en Ysabje ontmoeten, en het was me zeer, zeer aangenaam.
- pasta met pompoen eten, en wel bij deze Italiaan. Een aanrader.
- Vrolijk ‘tot zie-hiens!’ zeggen tegen een stuurse trambestuurder zeggen die ik ‘Die is doadelijk nie van ‘t Stad’ hoorde denken

*Dingen die ik vandaag helaas weer deed

- spectaculair te laat komen met de kinderen op school
- moeten spurten naar treinen.
- mijn enkels bijna breken door deze spurt (op hoge hakken)

*Dingen die ik vandaag gelukkig weer deed

- Lilith ontmoeten, de immer creatieve initiatiefneemster achter de #Wunch, en KEIZWANGER man!
- Vijf tassen koffie drinken. Gelukkig maar, want eens mens moet op de been blijven met een tipje naar Gent, een tripje naar Antwerpen, en nog een gezellig feestje met vrienden in Leuven op één dag. En het weekend moet nog beginnen!
On a roll mensen, on a roll.

Dubbele ochtendshot

#Wunch

‘t Stad

Gisterenmiddag stond ik me klaar te maken om de puppies van school te halen. Ik had net een essay over Pools buitenlands beleid afgewerkt en keek uit naar het heerlijke cooldown-uurtje nadat je een deadline gehaald hebt. Toen belde de Morgen. Of ik een opinieartikel wilde schrijven tegen vijf uur?

11u50 – ik zeg toe voor het artikel, leg de telefoon neer, knal een wasje in de machine en spurt richting bakfiets. Ik spurt enkel minuten later echter terug het huis in want ik ben make-up vergeten opdoen. FOR SHAME.
11u55 Ik zet het Cancellara-motortje van onze bakfiets aan want zoals steeds zal ik te laat zijn *hopeloos*
12u15 Ik kom te laat op school aan en tref twee verfrommelde meisjes aan. Hier is er eentje.

12u20 ik mik de kinders in de bakfiets en geef hen een verantwoord pre-lunch chocoladekoekje.
(Oké,ik beken. Ik geef hen vier chocoladekoekjes).

12u35 We fietsen door de Abdij van Park en de meisjes doen van ooh en aah.

Ik breek ondertussen mijn hoofd over hoe ik een artikel kan schrijven dat constructief en genuanceerd en fact-based is zonder te vervallen in old-skool he said-she said. Mijn hoofd breekt ei zo na in twee.

12u40 Ik kom met gebroken hoofd bij mijn moeder aan. Ze kijkt bedenkelijk.

14u Na lunch met oma & de meisjes spurt ik naar mijn bureau. Daar breek ik onder het toeziend oog van Aleksandr II nog wat verder mijn hoofd. Wat een strengerd.

17u Ik verstuur het artikel en vraag me af of de mannelijke lezers van de Morgen mij nog wel graag zullen zien. Kom dit ooit nog goed, mensen?!

-18u Ik beantwoord nog wat mails en spurt Cancellaragewijs naar huis richtig lief en puppies, die deze namiddag blijkbaar astronauten waren en onder leiding van Astronaut Oma naar Mars en Saturnus gereisd zijn. Ik wil ook een speel-oma

De volgende ochtend haal ik even diep adem en stap ik het Dagelijks Brood binnen. Het heerlijke cool-down uurtje in uitgesteld relais. Deze dag kon daardoor al helemaal niet meer stuk.

Ik ben niet helemaal een hands-on moeder. ‘t Is te zeggen, ik ben geen all-rounder. Avondlijk multitasken tijdens de werkweek lukt nog net – al lig ik na een rondje vieruurtje-spelen-eten-wassen-filmpje-dessertje-tandenpoetsen-verhaaltje- ennuSLAPEN! meestal op apegapen in de zetel.

Ik ken mijn sterke kanten, zoals daar zijn; platknuffelmomenten/duizendkussen/mopjestappen. Samen boekskes lezen de zetel. Versgebakken cakejes. Speciale verrassingssnoepdoosjes voor hun tienuurtje. Minimum drie bedverhaaltjes. Een masterdiploma internet afschuimen naar vestimentaire hoogstandjes – afstudeerrichting meisjesjurkjes. Een knuffelquotum van 1000 per dag dat ik moeiteloos haal, of had ik dat al gezegd?

Evenwel. Ik ken ook mijn zwaktes maar al te goed. Zeer beperkt aanspreekbaar voor de eerste ochtendlijke kop koffie. Eettafeldictatuur. (Eet! uw! bord! leeg! x 15892) De onbedwingbare drang mijn kinderen uit te lachen met hun fascinatie voor idiote interactieve tv programma’s. De constante dreiging van een strijkberg waaronder ik mogelijk mijn kinderen nooit meer terugvind. Vergezeld van het permanente risico mijn nek te breken over 1 of ander playmobilmanneke in ons huis. Ik kan geen orde houden voor mezelf, laat staan voor anderen. Mijn meisjes zijn genetisch belast.

Gelukkig woont er een donkere jongeling in ons huis, die regelmatig superheldallures toegedicht krijgt van mijn adorerende kroost. Als de keuken ontoegankelijk is wegens bijna ontploft na één van mijn kooksessies, gaat hij deskundig te situatie ontmijnen. Als de strijkberg zo onoverzichtelijk word dat we de weg naar de keuken zelfs niet meer vinden, schiet hij in actie.

Hij is ons koekje, de echte man in ons huis die alles kan, de beste papa, het knapste lief, met het grootste hart. En schoon om naar te kijken, dat ook.

De laatste weken betrapte ik mezelf erop dat ik steeds vaker ‘Daar zou ik eens een stukje over moeten schrijven!’ dacht. Meestal gevolgd door een ‘waar zou ik daar de tijd voor vinden!’ en wat inwendig hoongelach.
Toen besloot ik wat onderwerpen te noteren in m’n Evernote.
Toen mailde ik met deze jongedame wiens enthousiasme verschrikkelijk aanstekelijk is, dat weet u ook.
Toen stelde ik mezelf de volgende voorwaarde: als ik erin slaag een lijst met 100 mogelijke onderwerpen in m’n Evernote te noteren, dan begin ik aan een blog project 365.
Enige tijd later stonden er 101 onderwerpen in het lijstje.
Toen werd mijn oude roestige blog in no time ge-update naar de meest recente wordpress-versie, met dank aan Statik.be en deze lady!
Nu kan ik er dus eigenlijk niet meer onderuit.

- “Spelen, mama?”
- “Neen schatje, we gaan naar de crèche, ik moet vandaag werken”
- “Spelennnn???”
- “neen lieverd, ik moet naar de universiteit”
- “Dat is een STOM mens.”

Die blogrevival, ik ga dat koppelen aan een detox-kuur. Geen kinderen op de blog deze week. Want laat ons eerlijk zijn, door de band heeft u helemaal geen boodschap aan hoe blauw de ogen van mijn oudste zijn, of aan het feit dat Leo overweegt een 666 tattoo te vragen aan Sinterklaas. Hell, ook ik heb daar niet altijd een boodschap aan!

Een zuiveringskuur dus (niet in de Stalinistische zin!). Beeld u zich even in dat ik helemaal geen kinderen heb, maar gewoon een vlotte dertiger ben.

Dan zal ik u vertellen dat ik waarachtig zo moe ben vandaag man, (en ik zal er niet aan toevoegen dat een peuter het nodig vond om deze ochtend om 5 uur ‘Leo is WAKKERRRR!!!’ te jubelen), neen hoor, de oorsprong mijner wallen bevindt zich natuurlijk in het ontieglijk late uur dat ik op de tafel stond te dansen in een of andere hippe club, simultaan mijn companero’s ónder tafel drinkend. Of zo.

Dan zal ik u ook vertellen dat ik deze voormiddag tot mijn verbazing 2 t-shirts, een sjaal, een vestje én flipflops in mijn (ik geef toe, enorme) handtas vond, en ik zal er niet aan toevoegen dat ik zo uitgeput was door die onverwachte slaaponderbreking des peuters dat ik te moe was om te beseffen of ik al kleren aanhad en dan maar een extra setje meenam just in case. Een vlotte dertiger is nu eenmaal op alles voorbereid en draagt ten allen tijde een extra setje kleren mee, een mens weet nooit dat er zich een onverwachte flashy city trip aandient, dunkt me!

Dan zal ik u tenslotte vertellen dat ik echt toch nog een heerlijk dagje had, (en ik zal er niet aan toevoegen dat mijn hart in duizend stukken brak toen ik de peuter in tranen achterliet bij de thuisoppas voor zieke kinderen), neen, ik vertel u dat ik deze middag naar Antwerpen treinde en daar in een hippe tent lekker ging lunchen met een hippe deerne en vooral heel veel moest lachen en een goed glas wijn dronk (of twee.) (of drie.) en helemaal relaxed en ook wel een beetje tipsy naar huis terugkeerde, met een gezellig gesprek achter de rug en een hoofd vol ideeën. Zie, zo erg is dat nu toch niet, een post die eens NIET over kinderen gaat?