a sunny moon today

Toen ze acht maanden was en plots een achterwaarste salto uit haar trip trap maakte en met haar keikopke op de grond belandde had ik het al moeten weten. En toen ze één was en ze op deuren afrende en niet vertraagde maar gewoon haar ogen dicht deed had ik het al helemaal moeten weten. Kleine Leo is een brokkenpiloot.

Nu ze bijna drie is zette ze een tandje bij. Eerst kreeg ze ruzie met de houten trein op de speelplaats. De houten trein won.

Toen de blauwe sjiek regenboogkleurig werd, was haar armpje aan de beurt.

Daar was enkel een ongelukkige val op de trampoline van de buren voor nodig. Het pijntje bleek algauw een Heuse Pijn en we vonden er niets beters op dan haar 2 uur plat te knuffelen. Toen de bijna driejarige na 2 uur ouderliefde beleefd vroeg of we misschien ijs op haar armpje konden leggen gaven Koekie en ik elkaar net geen speekmedaille voor Slechtste en Meest Onpraktische Ouders ooit.

Toen de volgende dag onze linkshandige haar linkerhand volledig links liet liggen en vooral veel pijn had overwogen we toch maar de spoed. We overtuigden haar door te vertellen dat ze dan haar eigen skelet zou kunnen zien op de foto’s. En we gebruikten ook termen zoals ‘vet cool’! How low can you go als je een peuter in pain moet overtuigen. Inderdaad.

Enkele uren later kreeg ik een beteuterde peuter terug. Die blijkbaar tegen elke dokter had gezegd dat ze niet klein, maar middelgroot is. En die haar open gips volgende week voor een maandje mag inruilen voor een kleurige waterdichte gips. Dat wordt een waterdichte verjaardag.

Hopelijk is de vaste gips paasei-proof.

Gisteren viel ze bovendien ook nog eens haar knietjes kapot. Waarom ook niet.

Rotterdam, Amsterdam, het moet niet altijd een grootstad zijn. Na Artis tuften wij dan ook door naar Spaarndam, een lieflijk havendorpje in Noord-Holland waar mijn tante en haar vriend op de Pimpernel wonen.

We hadden enkele scheepsmaatjes bij.

(klik voor groter)

En werden hartelijk ontvangen voor een heerlijk diner.

Waarop we naar ons nachtlogement vertrokken, de Cornelis.

Lid van de geheime eendenclub.

Ook een gezellige kombuis.

En hop de kajuit in!

De volgende ochtend waren wij op een ontieglijk vroeg uur reeds creatief met dvd-schermpjes in diezelfde kajuit.

Ik keek naar buiten en zag dat het tijd was voor een ochtendwandeling.

De ketelbinkies werden weer opgetuigd.

En besloten veel lawaai te maken net naast de woonboot van de havenmeester – om 8u des ochtends.

Gelukkig bleef de rest van de Rietpol in dromenland.

En ook de lokale lijfspreuk stremde de pret enigszins.

Zondagochtend, tjalkspotting

Ook de Pimpernel leek nog diep in dromenland

Maar neen hoor, daar wachtte ons een dampend kopje koffie en een heerlijk ontbijt
.
Conclusie: van alle -dams hou ik het meest van Spaarndam, en zijn bewoners – mijn lieve familie.

Omdat de oudste bijna zes wordt, en ik wel eens alleen met haar op stap wilde, en haar meter er woont, en daar een dierentuin ligt die Artis heet, boekte ik een Thalysticket voor mezelf en de bijna-zesjarige en gingen we naar Amsterdam.

Terwijl wij naar Holland trokken, trok de vader de jongste uit haar diepe depressie veroorzaakt door mijn schandalige voortrekkerij door haar mee te nemen naar de ZOO van Antwerpen. Het verdriet was meteen gedaan, en de oudste werd zelfs een beetje droevig dat zij niet mee mocht naar de ZOO. Aargh!!

Toodles!

En terwijl de kleinste in Antwerpse dinosaurusnesten kroop

Trokken wij bekken

En wachtten we op de Thalys die weer maar eens mega en retard was.

Eenmaal op de trein passeerde de Koninklijke Marechaussee en besefte ik dat ik de Kids-ID van de bijna-zesjarige vergeten was. Oeps. Ik kreeg een preek over echtscheidingen en kinderontvoeringen en vroeg me af of dat nu echt niet van me afstraalt, dat ik keigelukkig getrouwd ben?! Anaïs kreeg de dreigende vraag ‘is dit je moederrrrr???’ en durfde enkel bedeesd naar de chocolaatjes die ze voor haar meter kocht staren.

Gelukkig haalden we Amsterdam en gingen we lekker eten en werd een doodvermoeide bijna zes-jarige vervolgens door de meter en haar madam fietsgewijs door de Amsterdamse straten naar huis gerold.

De volgende dag trokken we naar Artis en wie kwamen we daar tegen? Dikkerdje Dap op de trap, en een bijna 3jarige!

Waarop we ons geheel verenigd vergaapten aan fauna en flora. Amsterdam is echt dik oké.

Mijn lief en ik parkeerden de puppies A & E een nachtje bij de Oudere Jongeren en scheurden met onze flashy Berlingo naar Rotterdam. ‘t Is te zeggen, tot we recht de file inscheurden. Dolle pret!

Eenmaal daar aangekomen kwam ik tot het besef dat ongeveer héél Rotterdam platgebombardeerd werd in 1940 en er daardoor geen oude stadskern meer is maar wel veel nieuwbouw. *pruil*

Mijn zwangerschapshormonen konden daar aanvankelijk niet mee lachen. Gelukkig kon ik na een kleine boekenwinkelraid de stad danig appreciëren.

Het hotel met mezzanine-kamer ook.

Evenals gezellige ontbijtplekjes!

Deze vakantie luidde ook het moment in waarop ik nog enkel portretfoto’s kan trekken wegens lichaam dat ook bij deze derde zwangerschap heeft besloten walvisproporties aan te nemen *huilt stilletjes*

Een kille, koele Paasvakantie, wat doe je dan, behalve paaseitjes rapen ad infinitum, en geheel tegen onze vegetarische principes in konijntje de nek oversnijden?

(klik voor groter)

Wij besloten enkele dingen die rijmen om *boterham* te bezoeken.
(zie volgende 3 posts)

Ik ben opgegroeid met één broer, die een fantastische en getalenteerde en creatieve meneer is geworden. Als kinderen waren wij vooral heel complementair. Ik introvert, hij extravert. Ik een rond bolletje, hij een bonestaak. Ik bruine krullen, hij een blond pagekopke. Ik een denkertje, hij een doener. Hij één brok energie en beweging, ik bewoog enkel als het nodig was. Volgens mij moeten mijn ouders zich vaak afgevraagd hebben hoe twee kinderen uit hetzelfde nest zó verschillend kunnen zijn.

foto: H. Baert

Maar één ding hadden we gemeenschappelijk: een band die ik moeilijk kan benoemen. Natuurlijk maakten we wel eens ruzie, maar bovenal waren we speelkameraden. Altijd veel respect en bewondering voor elkaars verwezenlijkingen. Trots op elkaar.

foto: H. Baert

Nooit had ik gedacht dat mijn twee dochters me zo hard zouden doen denken aan mijn jeugdjaren met m’n broer. Ze zijn onafscheidelijk. Partners in spel en fantasie. Kunnen elkaar niet missen. Net zoals mijn broer legt de oudste een eindeloos geduld aan de dag; in ruil daarvoor krijgt ze net zoals hij eindeloze adoratie van de jongste. Het is fantastisch om te zien hoe eenvoudig elkaar graag zien kan zijn. Net zoals m’n broer en ik, bijna drie jaar leeftijdsverschil, een bonestaak en een bolletje, een blondie en een bruinkopje, onze Peppi en Kokki.

Dingen die de voorbije week duidelijk werden:
- dat het kleintje in mijn buik de 12 weken mijlpaal gepasseerd is
- dat het een beweeglijk gevalletje is
- dat ik terug een ochtendlijke kop koffie kan drinken zonder over mijn nek te gaan *gloria in excelsis deo*

Dingen die de voorbije week nogal krap werden
- mijn broeken/rokjes/strakke jurken
- mijn portefeuille, na de aankoop van drie jurken *oeps*

Dingen die we kunnen sorteren onder hevige emoties
- de grote bezorgdheid de afgelopen 12 weken na een foutgelopen zwangerschap vorig jaar
- bijna uit elkaar knappen van nieuwsgierigheid nadat onze fantastische dokter tijdens de echo grapte ‘jullie willen zeker niet weten wat het is, hé’

Dingen die de meisjes deze week niet kregen
- een broertje, ondanks hun uitgesproken wens, wat gelukkig meteen overschaduwd werd door het grote enthousiasme over een zusje in het vooruitzicht

Dingen waar ik momenteel nog meer van hou
- mijn lief en mijn twee meisjes, die stuk voor stuk de allerliefsten en de beste huisgenoten van het universum zijn
- mijn luie zetel, waar ik het liefst in zou blijven wonen, samen met een stapel boeken en een dekentje

Dingen die in onlangs kwijtraakte en sito presto terug wil
- energie
- een taille (na de bevalling toch)
- energie
- energie

Dingen die ik nog steeds niet kan geloven
- drie dochters, man!

Deze ochtend vertoefde ik nog ergens diep diep in dromenland toen er uit de kamer naast me een klein piepstemmetje klonk:
- ‘Mama, is het dan nu lente?’
Waarop ik vanuit dromenland prevelde dat dat echt wel binnenkort zou zijn.
- (hoopvol) ‘Is het nu binnenkort?’

Om maar te zeggen, onze vellekes zijn er nog net tegen bestand, maar voor de rest wordt er hier gehunkerd, verlangd, gesmacht, gedorst, en vooral reikhalzend uitgekeken naar de lente.

Lente is picknicken in de tuin, en professioneel hangmathangen. Raketijsjes uit de diepvries eten en soms nog eens ‘s avonds laat een roomijsje erbovenop van onze Waalse vriend Glaces Albert. De groententuin indelen en planten en eindeloos frambozen en bosaardbeitjes plukken. Van de bakfiets terug een cabrio maken en geen 85 dekentjes of warmwaterkruiken erin hoeven te steken. Geen snotpegels meer.

En het mag dan grijs zijn buiten, maar als ik langs de bosrand naar huis fiets hoor ik vogelconcerto’s, mensen, er is geen ontkennen meer aan, het zit in de lucht, de lente, ik kan het bijna voelen. Nu de snotpegels hier nog van overtuigen.

(klik voor groter)

Dan gaan we een weekje ertussenuit en bij terugkomst staat heel het internet vol Dagen zonder Vlees, hoe fantastisch is dat niet?! Ik ben zwaar indruk van alle creatieve recepten en vastberadenheid van eenieder die zich bij deze super-actie aansluit. (ook al denk ik dat 80% dit doet voor de schoon ogen van Pieter Embrechts, GEEF MAAR TOE)

Anywho, wij willen heel graag meedoen maar dit is hier een vegetarisch huisgezin, dat is hier Jaren Zonder Vlees. Maar dolblij dat we zijn met al die nieuwe vegetarische recepten!! Heerlijk.

In elk geval, mijn weegschaal en ik heb dan maar besloten tot Dagen Zonder Suiker. Omdat ik op vakantie een artikel las over hoe werkelijk overal suiker inzit en je sowieso veel te veel van dat goedje binnenkrijgt, zodat toegevoegde suikers eigenlijk al helemaal over de schreef gaan. Ik denk: smoothies, fruit, yoghurt, bananenbrood. Nog tips?

Voorts brengen we deze zondag door met melancholisch naar vakantiefoto’s staren. Het was koud buiten en knus binnen. Waar blijft die zomer?

(klik voor groter)

Speeltuinen op het strand en nergens geen lelijke appartementsgebouwen – toppie

Op een Napoleontische vestingswal

Een oldskool vuurtoren.

Beperkt enthousiasme bij terugkeer van vakantie.

Hoewel onze kinderen net als alle andere kinderen een aantal kei-onuitstaanbare kantjes hebben, is gaan slapen daar niet één van. Op dat vlak zijn het makke lammetjes. Niks nooit geen naar beneden komen want ik heb dorst. Lichten uit en slapen maar.

De oudste heeft op haar vijf jaar nog steeds niet geleerd hoe ze haar energie overdag moet doseren en gaat na het verhaaltje meestal binnen de minuut helemaal uitgeput k.o.

De jongste daarentegen ziet monsters in stapels kleren, of dreigende beesten in het donsdeken van haar zus. Daarom moet ze eerst zorgvuldig een fort van knuffels bouwen die haar beschermen bij nacht en ontij. Vervolgens moet het kleine dwangneurootje me een kusje en een knuffel geven, en tenslotte wil ze haar dagje afsluiten met een ‘vertelletje’. Dat begint – in tegenstelling tot haar zus – meestal met een ‘waarom’. Een greep uit het aanbod van deze week.

-Zaterdagavond ‘Waarom staan er zoveel kinderen op de maan?’
Uhm, omdat je daarheen gestuurd wordt als je onbeleefd bent.
-Zondagavond ‘Waarom kunnen we niet naar de Noordpool om de ijsberen te voeren?’
Uhm, omdat een zeehond naar de Noordpool dragen te zwaar is
-Maandagavond ‘Waarom maken beren een koprol?’ Uhm… omdat ze graag lollies krijgen van de circusdirecteur.
-Dinsdagavond ‘Waarom is mijn bed van hout gemaakt?’ Uhhhhmmm.. Omdat er een speciale slaapboom bestaat en als ouders een kindje krijgen gaan ze daar speciaal slaaphout halen voor een kinderbedje.

Soms, heel soms, is het vertelletje een echt verhaaltje.
Woensdagavond:
-’Ik zocht heel hard een nachtdiertje’
- Wanneer? ‘Zonderdag.’
- Waar? in het bos? ‘Neen, in de nacht’ *roloog*

En soms, heel soms, eindigt het vertelletje op een bijzonder spannende cliffhanger.
‘Mama. Gisteren stak je me in bed. En toen gebeurde er niets.’